Gisteravond waren wij te gast bij de persvoorstelling van de film Black. Regisseurs Adil El Arbi en Bilall Fallah waren ook aanwezig en waren overduidelijk enthousiast over hun productie en de interesse die zij krijgen vanuit het buitenland. Niet alleen stromen de awards binnen, ook hebben ze gesprekken gehad met grote productiemaatschappijen in Amerika en wisten ze Jerry Bruckheimer te imponeren.
De regisseurs omschrijven de film als: “Er is liefde shit, er is actie shit, er is drama shit… de film is de shit van de eeuw!” Klinkt veelbelovend dus. Maar de film kwam ook met de nodige controverse. Enkele Brusselse bioscopen zouden de film niet programmeren vanwege de vrees voor rellen tijdens de vertoning. Als reactie hierop hebben El Arbi en Fallah een introductiefilmpje opgenomen die wordt afgespeeld in de bioscoop.
De film
Net als voorganger IMAGE betreft Black een romantisch verhaal tegen de achtergrond van een achterstandswijk. Black is gebaseerd op de boeken ‘Back’ en ‘Black’ van Dirk Bracke, en gaat over de 15-jarige Mavela en Marwan als gedoemde geliefden. Zij is lid van de bende Black Bronx van de Matongéwijk, hij is een Marrokaan die lid is van 1080 uit Molenbeek. Hun liefde voor elkaar zorgt voor gewelddadige confrontaties die leiden tot een ware bendeoorlog.
In de film spelen geen professionele acteurs, maar jongeren uit Brussel die volgens de regisseurs “de rode duivels van de Vlaamse cinema zijn”. Het streetcasten van onbekenden is misschien ongebruikelijk, maar wel een bewuste keuze. Door het gebruik van jongeren van de Brusselse straten wordt de rauwheid van de film versterkt.
Heeft Black de hype waargemaakt?
Black heeft opvallend veel aandacht gekregen voor een film zonder grote acteurs, maar is dit terecht? Wat BLVD betreft wel. De film is spannend van begin tot einde, maar gaat veel verder dan entertainment. Het laat een diepe indruk achter en is op momenten zeer confronterend. De regisseurs testen de grenzen uit met de scènes over (seksueel) geweld. Dit is zeker niet altijd vermakelijk om naar te kijken, maar dat hoeft een film ook niet te zijn.
Black is namelijk een verhaal gebaseerd op een rauwe werkelijkheid. Het is een verhaal van mensen die hun hele leven in Brussel wonen, maar zich niet thuisvoelen. Het woord “Vlaams” wordt zelfs als een scheldwoord ervaren. Hoewel de stad Brussel een centrale rol inneemt, is de film ook toegankelijk voor inwoners van andere gebieden. De regisseurs maken dan ook graag films over universele waarden die overal op de planeet worden begrepen.
De film Black lijkt een kruising tussen Romeo & Juliet en West Side Story te zijn door de centrale verhaallijn van een romance tussen mensen uit rivaliserende bendes, maar de uitvoering verschilt dramatisch. Black is ruig, gewelddadig en speelt zich af in een oncomfortabel realistische setting.
