Steeds vaker zie ik mensen in hun eentje aan tafel zitten. Alleen een maaltijd naar binnen werken, alleen een kopje koffie drinken en alleen afrekenen. Dat is niet omdat ik toevallig langs een restaurant loop maar omdat ik zelf een à twee keer in de week in de bediening werk. Naar mijn idee gebeurt het steeds vaker dat mensen in hun eentje ‘op stap gaan’. Helemaal prima, als je het mij vraagt, maar een hoop mensen vinden nog steeds het idee alleen al verschrikkelijk. Waarom eigenlijk? Waarom is het zo erg om alleen te zijn?

We willen een onderdeel zijn van een sociale gemeenschap, niet alleen zijn

Het is een feit dat mensen sociale vinders zijn. Uiteraard is de ene persoon is daar gevoeliger voor dan de ander. Op de een of andere manier functioneren wij beter als wij ons aan kunnen passen aan anderen en onderdeel zijn van een sociale groep. Denk bijvoorbeeld aan je middelbareschooltijd. Kleine kans dat je het fantastisch vond om in de grote pauze in je eentje je boterham naar binnen te werken in plaats van dit met vrienden te doen. Erbij willen horen zit nou eenmaal in onze genen.

Het heeft invloed op onze zelfwaardering

Naast het feit dat wij het nodig hebben om met anderen te zijn, heeft het verder ook invloed op onze zelfwaardering. Veel mensen vinden het lastig om alleen te zijn en alleen iets te doen omdat ze zich druk kunnen maken over de meningen van anderen. ‘Misschien denken ze dat ik geen vrienden heb’ of ‘straks vinden ze mij zielig’. Ook hier geldt weer: de ene persoon is daar gevoeliger voor dan de ander.

Het is logisch dat mensen ‘samen iets doen’ boven ‘alleen zijn’ kiezen. De angst om alleen te zijn kan verschillende redenen hebben en het is niet iets waar je je voor hoeft te schamen. Maar af en toe iets in je eentje doen zal – geloof me – je een gevoel van vrijheid en acceptatie geven. To be continued..

Tags: alleen zijn